Soms weet je het gewoon: dit klopt

Voor Bas voelde het vanaf dag één goed bij DeSeizoenen. “Ik stapte het woonhuis binnen en dacht: dit is hun huis, ik ben te gast. En precies dat maakt het bijzonder. Je hoeft hier niets op te houden. Gewoon jezelf zijn, dat is genoeg.”

Bas werkte ruim dertig jaar als zelfstandig theatertechnicus. “Een creatief leven, altijd onderweg, maar zorgen zat er eigenlijk toen al in. Voor het team, de planning, de sfeer achter de schermen.” Tijdens een voorstelling op een zorgboerderij werd een zaadje geplant. “Ik dacht: hier zou ik willen werken.” Toen corona het theater stillegde, ging hij op zoek naar waar zijn kracht écht ligt. “Steeds kwam ik uit bij de zorg.” Hij schreef talloze brieven, maar kreeg weinig reactie, behalve bij DeSeizoenen. “Deze plek kende ik nog van vroeger. Toen ik er met mijn vader langsfietste, wist ik: hier moet ik zijn.”

Een tweede thuis

“Het voelt als een bonusfamilie,” zegt Bas. “De band met de bewoners is zo puur. Als iemand naast je komt zitten zonder iets te zeggen, kan dat al voelen als een cadeautje.” Dat contact, dat is waar hij energie van krijgt. 

"Ik leer veel van de bewoners. Ze houden me een spiegel voor. Je kunt hier geen masker opzetten. Alles begint bij oprechtheid en vertrouwen. En als je dat geeft, krijg je het ook terug.

Wat me aanspreekt, is de gelijkwaardigheid. Ik zie mezelf niet als degene die alleen iets komt brengen. We doen het samen.

"Soms spiegelen bewoners me dingen waar ik zelf weer mee verder kan. Dat maakt het werk waardevol.”Bas is ook maatje van Merijn. “Dat klikt heel goed. We zijn laatst samen uit eten geweest voor haar verjaardag. Dat vond ze zó leuk.” Het was zijn eigen initiatief. “Dat soort momenten maken het bijzonder. Je bouwt echt iets op samen.”

Verbinden en groeien

Ook binnen het team voelt Bas zich thuis. “We zijn nu compleet, en kunnen echt gaan bouwen. Iedereen brengt iets eigens mee. Ik denk dat mijn kracht ligt in verbinden zowel met bewoners als met collega’s.”

Die verbinding zoekt hij ook met de omgeving. Zo wil hij onderzoeken of het mogelijk is om op regelmatige basis groente van het land of uit de tuin naar het woonhuis te halen. “Ik vind het mooi om het werk van de bewoners ook in huis zichtbaar te maken. Bijvoorbeeld door te koken met wat er uit de tuin komt. Koken met de seizoenen, en met elkaar, dat brengt alles samen.”

Daarnaast denkt hij mee over de organisatie van informatie in huis en ontwikkelde hij, op eigen initiatief, een handig compact overzichtsboek. “Ik vind het leuk om structuur te brengen, en tegelijkertijd met het team te bouwen. Als iedereen doet wat bij hem of haar past, dan groeit het geheel. Daar geloof ik in.”

Leren, ontvangen en verwonderen

In september start Bas met een opleiding tot begeleider. “Ik wil blijven leren, verder groeien. Maar de kern is voor mij helder: het draait om echtheid, om nabijheid.” Zijn inzet is inmiddels beloond met een vast contract én het vertrouwen van bewoners en collega’s.

“Ik moet soms nog wennen aan hoe goed het voelt. Alsof alles op z’n plek valt. En dan denk ik weer: ik ga vandaag naar huis met een cadeautje. En daar ben ik heel dankbaar voor.”