Van journalist in de scheepvaart tot begeleider in de gehandicaptenzorg

Na de middelbare school had Erik al interesse in het werken in de zorg. “Maar ik was toen 18 jaar en er eigenlijk nog niet aan toe”, vertelt Erik. “Ik kwam terecht bij een drukkerij en werkte in de grafische vormgeving. En toen kreeg ik RSI, klachten aan mijn arm. Ik besloot de school voor journalistiek te gaan doen. En zo werd ik journalist en ging schrijven voor Weekblad Schuttevaer en andere vakbladen over de binnenvaart. Na een burn out werd ik freelance tekstschrijver. Dat heb ik 15 jaar gedaan. Toen kreeg ik last van mijn darmen. Ik ging me verdiepen in hoe ik dat via voeding zelf kon oplossen en deed een opleiding tot natuurvoedingskok. In Arcen, waar ik woon, heb ik ook een grote moestuin van 2.500m2. En die darmproblemen verdwenen onder begeleiding van een orthomoleculair diëtist inderdaad."

Het geleidelijke pad

Je ziet dat het pad van Erik dan geleidelijk al een andere kant op gaat. “Ik wilde dat leuke van die moestuin delen met anderen. Ik volgde bij de Kraaybeekerhof de opleiding ‘Begeleidingskunst in natuur en tuin’. En zo kwam ik in aanraking met de antroposofie. Ik heb mensen met een burn-out begeleid en liep stage bij een zorgboerderij waar ook mensen met autisme werkten. Ik vond dit echt super leuk. Als 18 jarige koos ik eigenlijk al voor de zorg, maar nu was ik er ook echt klaar voor.”

Erik nam deel aan een rondleiding op Bronlaak. En wilde daar eigenlijk graag werken. Maar op dat moment waren er geen vacatures voor mij. “En zo kwam ik terecht op Elivagar”, legt Erik uit. “De antroposofie is wel duidelijker zichtbaar en voelbaar op Bronlaak. Tegelijkertijd geeft dat hier op Elivagar nog ruimte voor ontwikkeling.” Erik volgde de ‘introductiecursus antroposofie’, die door DeSeizoenen georganiseerd wordt, en deed daar veel inspiratie op. “Ik vind het leuk om uit patronen te stappen en dingen uit te proberen.”

Leren om duidelijk te zijn

“Het begeleiden gaat me goed af, ik ben rustig. Maar ik heb ook heel veel moeten leren. Ik ben vaak onduidelijk. En bewoners vragen om duidelijkheid. Een bewoner zegt dan letterlijk “daar kan ik niks mee”. Ik heb ook weer moeten leren samenwerken. Ik had altijd een solistische functie. Ik vond de eerste weken ook best heftig als nieuwkomer in de zorg. Er wordt snel van je verwacht dat je zelfstandig meedraait. Ik heb toen ook aangegeven dat ik me daar nog niet comfortabel bij voelde. Ook bewoners moeten nog vertrouwen in je krijgen. Gelukkig heb ik de beste collega’s die ik ooit in mijn werkzame leven heb gehad, dus dat is allemaal goed gekomen.”

Vanaf september gaat Erik een opleiding Maatschappelijke Zorg doen bij Scillz, een opleiding die lesgeeft vanuit een holistische visie. “Daar kijk ik naar uit. In het begin miste ik best wel wat kennis over autisme bijvoorbeeld. Ik ben boeken gaan lezen. Ik vind het leuk om me daar dan verder in te verdiepen.”

Ik vraag me wel eens af wie er nu eigenlijk verstandelijke beperkt is.

Bewoners als voorbeeld

“Het werken in de zorg is echt heel leuk om te doen. De bewoners verrijken mijn leven. Ze leven zo in het moment. Op heel veel vlakken zijn ze een voorbeeld voor iedereen. Ik vraag me ook wel eens af wie er nu eigenlijk verstandelijke beperkt is. Natuurlijk zijn er ook moeilijke momenten. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Maar ik probeer de bewoners dan toch een leuke dag te bezorgen!”