Een andere weg

Marieke is zij-instromer of zoals wij het noemen: nieuwkomer in de zorg. Ze werkte meer dan dertig jaar in de bouwkundige wereld, onder meer met vergunningverlening en op de technische afdeling van een woningcorporatie. Ze zocht hierin altijd al de menselijke kant, maar merkte dat haar werk steeds verder van haar hart af kwam te staan. Op een gegeven moment wist ze: dit klopt niet meer. Ze nam bewust afscheid en maakte ruimte voor iets nieuws.

Toen DeSeizoenen op haar pad kwam, voelde dat niet als toeval. Ze kende De Groote Modderkolk al van jaren eerder, van een scoutingkamp waar ze als vrijwilliger meedraaide.

Toen dacht ik al: als je ergens zou mogen werken, dan hier.

Inmiddels werkt ze er ruim anderhalf jaar als begeleider en volgt ze haar opleiding. Er is veel in beweging, maar Marieke voelt zich hier op haar plek. Omdat ze hier mag werken vanuit wie ze is.

Wat haar in het begin het meest raakte, was het tempo. Geen volle mailbox, geen lijstjes die blijven trekken. “In het woonhuis zit je aan tafel, je wacht, je bent erbij. In het begin dacht ik soms: moet ik niet iets dóén?” vertelt ze. “Maar dit ís het werk.” Waar haar eerdere werk draaide om kennis en oplossingen, is zij hier zelf het belangrijkste instrument. Hoe je binnenkomt, hoe je aanwezig bent, hoe je je eigen rust bewaart, bewoners voelen dat feilloos aan.

Het ritme zichtbaar maken

Vanuit die aandacht keek Marieke ook naar de jaartafel. Ze zag hoe zo’n plek gemakkelijk versnipperd raakt in de drukte van alledag, terwijl het juist overzicht en ritme kan bieden. Ze begon te bouwen, met hout, vormen en details die het seizoen laten spreken. Steeds met dezelfde intentie: dit is een woonhuis voor volwassenen, dus ook de jaartafel mag volwassen zijn. Rustig, waardig, niet overdadig. Een plek die iets vertelt zonder uitleg nodig te hebben.

Wat het doet, ziet ze bij de bewoners. Niet in grote reacties, maar in kleine bewegingen. Iemand die even blijft staan. Iemand die helpt iets neer te zetten. Iemand die ziet dat het seizoen is veranderd. Vooral in de adventstijd wordt dat zichtbaar. Figuren schuiven langzaam op, het verhaal ontvouwt zich stap voor stap. Bewoners doen mee op hun eigen manier en maken het ritme zich eigen.

Iedereen kan zichzelf zijn

In dit werk komt voor haar alles samen. Ze kan hier werken vanuit wie ze is. Het begeleiden van mensen, de aandacht voor dieren en natuur, de ruimte voor creativiteit en nabijheid, het valt hier samen. Marieke heeft veel met dieren, en met name met paarden. Vanuit die liefde regelde ze ook zelf de komst van pony Mickey, een mini shetlander van 21 jaar oud, zodat Haflinger Sandy niet alleen zou staan. Het typeert haar betrokkenheid bij de plek en bij alles wat hier leeft. Haar werk stopt niet bij de deur van het woonhuis: ze neemt het met plezier mee naar huis, en brengt het elke dag opnieuw weer mee terug. Dat zie je terug in de jaartafel. Niet als iets dat er ‘staat’, maar als iets dat gedragen wordt. Door aandacht en door betrokkenheid. Zo wordt de jaartafel onderdeel van het leven in huis en van het ritme dat bewoners en begeleiders samen delen.