Van arts naar vrijwilliger

“Ik begon ooit aan de opleiding tot arts, omdat ik het menselijk lichaam heel interessant vind. Daarnaast wilde ik graag iets met kinderen doen. Tijdens mijn co-schap kindergeneeskunde zag ik dat een kinderarts vaak maar korte contacten heeft met kinderen en hun ouders. Tijdens een meeloopdagje bij Jeugdarts Frans Feron, maakte ik kennis met de Jeugdgezondheidszorg. Frans heeft bij mij de vonk aangewakkerd en ik was helemaal verkocht. Ik zag dat een jeugdarts de ouders en kinderen een aantal jaren op een rij te zien kreeg. Er ontstaat dan een goed beeld van een kind en de ontwikkeling. Zo kwam ik bij de GGD terecht. Helaas paste het werk – dat vele jaren mijn droombaan was - door reorganisaties en taakverdelingen steeds minder bij mij. Ik raakte  uit balans.”

Boeketten maken met bewoners

“Op de Corisberg werk ik 3 ochtenden in de week in de tuin. Buiten bezig zijn met mijn handen doet me goed. Op vrijdagochtend maak ik samen met deelnemer Bianca de boeketten, die in de middag in de winkel van de Corisberg te koop zijn. Op maandag maken we voor de catering kleine vaasjes met bloemen, voor aankleding van de ruimtes. In de tuin zelf is natuurlijk ook voldoende werk.”

Het zonnetje in de tuin

De afgelopen jaren volgde Yvonne een aantal opleidingen. Zo verdiepte ze zich onder andere in NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren), mBraining (waarbij het uitgangspunt is dat er naast een hoofdbrein, ook intelligenties in hart en buik aanwezig zijn) en deed ze een opleiding tot emotiecoach. “Voor het examen van de Purpose opleiding NLP kreeg ik een opdracht: ‘Maak een film waarin duidelijk wordt wat jij brengt in deze wereld wat uniek is’. Ik besloot mensen, die mij dierbaar zijn, te filmen en te vragen of ze iets over mij wilden vertellen. Werkleider Anine interviewde deelnemer Cor op mijn verzoek. Cor begon onder andere over mijn uitstraling. “Wat is die uitstraling dan?”, vroeg Anine door. Cor zei: “Ze is het zonnetje op de tuin.” En toen was mijn opdracht eigenlijk al klaar. Ik vond dat zo prachtig en hartverwarmend”, vertelt Yvonne.

“De opleidingen ben ik gaan doen voor mijn ontwikkeling. Maar ik gebruik het ook bij mijn vrijwilligerswerk. Uit opleidingen weet ik bijvoorbeeld dat het brein het woordje ‘niet’ niet kent. Het is dus veel handiger om een deelnemer te vertellen wat de deelnemer wèl kan doen in plaats van wat hij of zij niet kan doen. Verder let ik extra op mijn ademhaling en innerlijke rust als er onrust is bij een ander.”

Dankbaar voor mooi werk

 “Dankzij NLP heb ik vrede met mijn vrijwilligerswerk gekregen. Vroeger zei ik “Ik doe ‘maar’ vrijwilligerswerk”. Maar nu laat ik het woordje ‘maar’ weg. Ik had het idee dat betaald werk belangrijker is dan onbetaald werk. Die overtuiging heb ik mede dankzij NLP kunnen loslaten. Ik voel me dankbaar dat ik voor de tweede keer in mijn leven werk heb, waarin ik mijn 'purpose' tot uitdrukking kan brengen”.

Het maakt me blij dat de deelnemers uit alle werkgebieden me inmiddels kennen en uit zichzelf naar me toe komen.

Een leven lang geborgenheid

“De Corisberg is een bijzondere plek. Jaren geleden maakte een journalist een artikel over de Corisberg met de kop ‘Een leven lang geborgenheid’. Dat vond ik zo mooi, want zo ervaar ik dat ook. De manier hoe mensen met elkaar omgaan ervaar ik als warm. Het maakt me blij dat de deelnemers uit alle werkgebieden me inmiddels kennen en uit zichzelf naar me toe komen. Alleen om even naast me te zitten en stil zijn of om een praatje maken. Het is hartverwarmend dat ik soms al op de parkeerplaats word begroet”.